Irrexxxsible : Pedram Baldari at Boomerang Art Gallery نگارخانه بومرنگ – باز‌عکس‌نا‍پذیری

Irrexxxsible : An Installation by Pedram Baldari, Poster Designed by Hamid Nikkhah
Irrexxxsible : An Installation by Pedram Baldari, Poster Designed by Hamid Nikkhah
Irrexxxsible :
An Installation by Pedram Baldari
Curated by Amirali Ghasemi
Boomerang Art Gallery
Friday 16th of April – Monday 26th  of April 2010
Daily visting hours: 4-8 pm
No 15, 10th St, Vozara Ave.Tehran, Iran

Artworks in the “Irreversible” or the way Baldari himself puts it “Irrexxxsible”, has been created with the same procedure of co-called fashion Photography, far from the studio in a hospital-like envioument with an X-ray Machine, unlike Helmut Newton’s attempts to satisfy his curiosity over what “three million dollars worth of diamonds look” like under an X-ray. He put himself and his model under the electromagnetic radiation for extremely opposite reason, often wearing fake and mass-produced jewels, accessories, underwear from imported popular fashion brands, he brutally portrays his 21 century “fashion 2 times victims” as naked as possible, Bare to the bones, desexualized and empty, no matter skinny, fat or fit, far from consuming competitions and scale and size comparisons.
Irrexxxsible is consist of series of 12 X-Rays illuminated by 12 Negatoscopes, the same old fashion X-ray Viewer light boxes which we are familiar with, in our orthopedist office. Each image in unique and impossible to reproduce as its the one and only result of this specific photographic action and that’s what exactly make them attractive as while keeps them away from the production and reproduction craze.
‌Baldari’s installation immediately transforms the gallery into an observatory/Lab space, to study the under layers of the society, eliminating all its vivid color coatings and trending tricks.
Amirali Ghasemi, April 2010
—————————-
باز‌عکس‌نا‍پذیری یا بازاِکس‌ناپذیری، آن‌چنان که بالداری می‌نامد‌ش، مجموعه‌ایست از ۱۲ عکس رادیولژی بر ۱۲ نگاتوسکوپ، جعبه‌نوری که تقریبا همه در مطب استخوان‌پزشکان مشابه‌اش را دیده‌ایم،  هرعکس به سبب شیوه ویژه تصویر‌برداری، نسخه‌ای یگانه و غیر‌قابل بازتولید است، و همین آن را جذابیتی دوچندان می‌بخشد، چرا که از سودای تولید و باز تولید دیوانه‌واری که یکی از جنبه‌های موضوعی اثر حول آن می‌گردد، دورش می‌کند.

بالداری با پیمودن مسیری مشابه عکاسی مُد، دور از استودیو عکاسی، این بار با دستگاه رادیولژی در محیط بیمارستانی، خود و مدل‌هایش را تحت اشعه الکترو‌مغناطیسی قرار می‌دهد و این دقیقا متضاد، وقتی است که هلموت نیوتن، برای ارضای حس کنجکاوی‌اش، – که جواهرات سه ملیون دلاری زیر اشعه ایکس چگونه به نظر می رسند- مدل هایش را قطار می‌کند. آنچه تغییر کرده تنها زمانه و مکان این اتفاق نیست، نسخه‌‌های«اصل» و «مشابه» و «قلابی» ملحقات و زیور‌ها و اشیا مارک‌دار این بار با تولید عمده سراسر جهان را در‌نوردیده‌اند. وی تصویر قرن بیست‌و‌یکمی قربانیان مضاعف مُد را، برهنه اما، عاری از جنسیت، دور از رقابت‌های جاری مصرف‌گرایانه، سایزها و معیار‌های‌ لاغری و پرورش اندام، بیرحمانه به رخ می‌کشد.
چیدمان بالداری گالری را ناگهان به  فضایی با کارکردی دوگانه بدل می کند: رصدخانه‌ای اجتماعی و آزمایشگاهی پزشکی تا لایه های زیرین جامعه را بکاود،  حالی که لابلای رنگهای تند و نیرنگ های روزافزونش نهان نیست.

امیرعلی قاسمی، فروردین ۱۳۸۹

نگارخانه بومرنگ
چیدمانی از پدرام بالداری
جمعه ۲۷فروردین تا ۶ اردیبهشت ۱۳۸۹
ساعت چهار تا هشت
تهران، وزرا،خیابان دهم، شماره پانزده